Mijn eerste hond was Boedha een Golden Retriever reu. Op 11 en een half jarige leeftijd laten inslapen vanwege een niervergiftiging. Een zeer mooie hond die het ras waardig was gezien zijn karakter. Wist ook altijd wel een verkoelend bad te nemen in een sloot en mocht je de wandeling naar huis lopend vervolgen. Smerig en stinkend met het kroost op zijn kop, blij zwiepend met zijn staart want lol had hij wel gehad. Apporteren zit deze honden in het bloed, dus droeg hij alles wat ik hem maar aanbood te dragen. Hij kreeg er een vriendin bij, Sadie Triomfator een Rottweiler teefje, lief en waaks en zeer attent. Beide hebben een flink aantal jaren van elkaar mogen genieten. Door een ongelukkige misstap in een kuil werd ze toen ze een jaar was flink kreupel,bij onderzoek bleek ze een meniscus te hebben. Dus dat werd een flinke operatie, verblijf in de kennel van de fokker en geen bezoek. Dat is zwaar, je hond niet kunnen zien maar voor haar genezing het beste. Indertijd woonde ik op een etage en dat zou gezien het uitlaten problemen geven, daarom werd gekozen voor deze optie. Na 1 maand bleek de andere knie ook fout te gaan, waarschijnlijk overbelast door haar waaksheid welke haar node steeds overeind te komen. Want in die kennel kwamen ook vreemden, eten wilde ze niet maar weghalen van het vlees wakkerde haar instict aan. Gelukkig kwam ze na 3 maanden weer thuis, herkende haar bijna niet meer maar al snel had ze haar draai weer gevonden en zag haar vriendje Boedha weer als speelmakker. Toen Sadie 8 jaar was en Boedha overleden kwam er voor haar een nieuw vriendje bij. Ondertussen helemaal gek van de Rottweiler kon het niet missen, het werd Thor. Thor is een hele grote lieve Rottweiler en in het begin zag Sadie hem niet echt zitten. Misschien was ze te oud om zich aan te passen aan de spelletjes van een jonge hond. Voor haar was lekker rustig liggen in haar mand voldoende en niet steeds een uitdagende hond die je rust verstoorde. Ze zal ook wel last gehad hebben van jaloezie omdat de visite zo'n jonge hond vaak meer aandacht geeft. Dat heb ik altijd zoveel mogelijk geprobeerd te voorkomen, eerst de oudste begroeten en dan de pup. En eindelijk toen Thor 6 maanden was en net zo groot als zij werden ze echte vrienden. De mand daar lagen ze samen in en kluiven werden gedeeld. Samen met Tibor, de kleine Cavalier King Charles spaniel reu van mijn moeder, trokken ze dagelijks op. Ook hij vond een plekje in de mand en uiterst voorzichtig maakten ze een plaatsje voor hem vrij. Sadie werd 12 en een half jaar en ik heb haar laten inslapen. Ze was volledig op, buiten was het 30C en zij was steenkoud. Er was volgens de dierenarts bijna geen bloedsomloop meer. Dus Thor was alleen maar groeide verder op met Tibor. Heb nog nooit zo'n grote hond zien omgaan met een kleine hond. Samen kluiven aan een kluif en samen spelen met de bal. Dan ging Thor op zijn rug liggen met de bal in zijn bek zodat Tibor er beter bij kon. Of Tibor kwam aanzetten met een rubberen speelring en liep dan achteruit met aan de andere kant Thor. Die deed alsof hij werd voortgetrokken en met een hoop gegrom leek Tibor de overwinnaar. Later keek Thor mij aan met een blik die voldoende zei als Tibor uitgeput lag te slapen na het speeluurtje. Zijn grote vriend waakte over hem en dat wist hij. Helaas was ik Thor op 6 jarige leeftijd in één keer kwijt. s'Middags een wandeling en daarna lekker eten. Plotseling hoorde ik hem zware diepe kreunen geven en stond hij tegen de muur aan te hangen. Ik dacht aan een mogelijke maagkanteling wat vaker voorkomt bij honden van een groot ras. Een dichtsbijzijnde dierenarts dacht dat de maaltijd verkeerd was gevallen maar ik zag dat de omvang van zijn buik was toegenomen. Op de maandagochtend direct naar mijn eigen dierenarts en die constateerde geen koorts of kenmerken die ergens naar verwezen om die toename van de buik te rechtvaardigen. Ook zijn gedrag was anders, ingehouden en zoveel mogelijk andere honden ontwijken. Drie keer per dag belde ik de buikomvang door naar de dokter en op donderdag besloten uitgebreid te onderzoeken en werden foto's van de buik genomen. Daar zagen we een vochtophoping en uit nader onderzoek bleek dat de buik gevuld was met bloed. Daarop constateerde de dierenarts dat de milt gescheurd was en besloten we hem te laten inslapen. Na sectie bleek waarom, er puilde een grote tumor uit de milt, die was dus gesprongen na het uitzetten van de maag door voedsel. En dan kom je terug van de dierenarts in een huis waar geen hond je meer begroet. Het gemis is dan groot, de hond die door zijn uitstraling en lieve karakter de vriend van velen was. Het huis was leeg zonder hond en ik kon me geen leven zonder deze dieren voorstellen. Het verlangen was groot en dus weer een Rottweiler reu Juno maakte zijn entree. Al spoedig bleek het een dominant kereltje te zijn. Op de puptraining werd ik al gewaarschuwd dat ik met deze mijn handen vol zou hebben. Met 4 maanden tilde hij zijn poot al op, dit in navolging van Tibor die bij iedere boom zijn vlag achter liet. Samen konden ook zij het goed met elkaar vinden. De Cavalier was de baas of dacht het tenminste en Juno liet hem in de waan dat hij dat ook was. Gewoon twee dikke vrienden. Plotseling stierf Tibor in mijn armen aan een hartstilstand toen hij 7 jaar was. Hij had last van hartruis en kreeg last van benauwdheid en vocht in de longen. Een paar dagen wilde hij niet lopen bij het uitlaten wat een bezoek aan de dierenarts rechtvaardigde. Hij kreeg en injectie en er werd bloed afgenomen ter controle maar thuisgekomen ging hij steeds liggen. Terwijl ik hem op de arm had en zachtjes tegen hem praatte blies hij de laatste adem uit. Ook voor hem was het leven te kort. Nu was mijn moeder haar hondje kwijt en Juno zijn vriendje. Mijn moeder was alleen en wilde graag weer een Cavalier en in overleg besloten wij dat het een teefje zou worden. Dit om eventuele conflicten met Juno te vermijden in verband met zijn dominante gedrag. Ook met het oog op de leeftijd van mijn moeder voor als er iets zou gebeuren en deze hond bij Juno zou komen te wonen. En dat ging sneller dan gedacht. Lotte kwam, een Cavalier King Charles spaniel teefje. Juno zag het wel zitten en juist omdat hij zo rustig was leerde zij vanzelf hoe je je moest gedragen in het bijzijn van zo'n beer. Niets leek meer fout te kunnen gaan totdat ik op een ochtend mijn moeder aantrof in haar huis. Een hersenbloeding had haar getroffen en ze ging naar een verpleeghuis. Lotte kwam dus bij Juno wonen toen ze 1 jaar oud was. Natuurlijk miste ze haar vrouwtje heel erg waar ze altijd bij op schoot mocht liggen. Nu werd het tegen Juno aankruipen die het allemaal best vond. Samen hebben ze een vriendschap die niet is te beschrijven en mij gelukkig maakt in de volgende jaren waarin we het gemis voelen van mijn moeder die dit niet mag meemaken van nabij. Zo leven ze 6 jaar samen en dan wordt Juno ziek. Juno is ernstig ziek In november 2000 heb ik een bult laten weghalen onder de overgang borst naar buik. Dit was een zeer kwaadaardig gezwel en er was zoveel mogelijk verwijderd. In november 2001 kwam deze zo sterk terug, het groeide veels te snel. Ook bleken zijn nieren niet meer goed te werken en krijgt hij veel problemen. De ademhaling is moeizaam en een klein stukje lopen is al teveel. Water drinken gaat achter elkaar door en plassen is een constante gebeurtenis. Ik zie de animo en levenslust uit hem verdwijnen Juno is Juno niet meer en de weg die gaat komen wil ik hem besparen. Gelukkig hebben wij de mogelijkheid om in te grijpen en dat moment is nu. Op het moment dat ik dit schrijf is het 25 april 2002 en is de afspraak gemaakt bij de dierenarts. Het laten inslapen bij de dierenarts was zeer moeilijk, menige injectie moest worden toegediend om hem slapend te krijgen. Tot het laatste moment waakte hij over mij tot de morphine zijn werk deed. Dank jongen voor al die fijne jaren weet dat ik je heel erg zal missen. Het huis is leeg zonder Juno, hij was altijd duidelijk aanwezig. Lotte heeft het moeilijk, ze moet het nu alleen doen. Gelukkig heeft ze een klein vriendje die vaak bij haar logeert. Stibby een Jack Russell van 4 jaar. Samen wandelen en in huis zoekt ze haar eigen manier van vermaak. Ze wordt in Oktober alweer 8 jaar en vanaf het moment dat Juno er niet meer is lijkt ze nog rustiger dan ze al was. Voorlopig komt er nog geen nieuwe hond, ik ben in gedachten nog steeds teveel bij Juno.

Update: Lotte is met de nodige mankementen toch nog 13 jaar geworden en na zeer zware epileptische aanvallen is besloten haar te laten inslapen. In combinatie met al haar andere klachten was het niet meer hondwaardig en kreeg ze haar rust. De tijd van honden is nu de tijd van katten geworden.